سالهای دیر باران که می بارید نیمی از کوچه ما را با خود می برد.کوچه که نه! بیشتر به دره کوچک شده شبیه بود تا کوچه. این حکایت هر زمستان کوچه ما بود. کوچه ای که با یک شیب تند شروع می شد،ابتدایش ماشین رو،وسطش مال رو و در انتهایش به زور شاید یک دو نفری از کنار هم رد می شدند.روزی نبود که پدر بزرگ نابینایم با سر وضع خونی به خانه نیاید.یک روز تا قوزک پا در گودی فرو رفته بود و دگر روز تا زانویش و در آخر هم که حدس می زنید! افراد بینا هم دست کمی از او نداشتند.

پدرانمان ده – دوازده سال پیش تصمیم به سیمانی کردن کوچه مان گرفتند.یک اوستای بنا گرفتند خود مردم کوچه شدند کارگرش. با چه شور و شوقی کار میکردند .از صبح تا شب . همه شادان به پیشواز زمستان رفتیم.دیگر نه کسی در گودی افتاد و نه کسی با سر وضع خونی به خانه می رفت.روزگاری چند گذشت و دوباره روز از نو شد!

اول بار مخابرات آمد که کابلهایش را زیر زمینی کند.یک طرف از کوچه ما را گرفتندو برش دادند وگود کردند همینطور گذاشتند و رفتند!

دوم بار آب و فاضلاب آمد.اما این بار طرف دیگر کوچه را نشانه گرفتند و باز هم گود کردند و رفتند!

راست گفته اند تا سه نشه بازی نشه! بار سوم هم  اداره گاز آمد .در آخر کوچه ما از دوره سابق هم عمیق تر و افتضاح تر شد. دهیاری آمد جز اطراف خانه اش کاری نکرد.طاهری شهر شد. دلمان را خوش کردیم که شهر نشین شده ایم. شهرداری پر ادعا هم آمد و شد شهردارمان. تکه کلامش شده بود که پارک (بنگسار) را برایتان ساخته ام و ٤٠٠٠ نهال درخت کاشته ام- البته ما که درختا را ندیده ایم ،شما را نمی دانم!- آن هم کاری از پیش نبرد. البته خوشحالیم و جای شکرش باقی است که حداقل جلو خانه ی (سابقش) و رئیس شورا را آسفالت کرد.

حالا کوچه ما از اولش هم بد تر و زشت تر شده است. دو متر اولش آسفالت ، وسطش دره خاکی و اطرافش سیمان شکسته!

حکایت کوچه ما حکایت همه کوچه های شهر شهر است،کوچه هایی که از وسط دهان باز کرده اند و از دل ما نجوا سر می دهند که «از ماست که بر ماست».

نوشته شده توسط مهندس علی افروز در شنبه سوم اسفند 1387

لينك ثابت